شاعران، گل مدالي بر سينه تاريخ

 

 

در بيشه زار زخمه و زخم، آن سوي نا كجاي جغرافياي تاريخ، در بارگاه اساطير، هم سرنوشت داغدار هابيل، همسايه پيامبران، شاعران.

پيامبران نان در جهان گرسنه، آميزه خيال وخلوت ،سكر سلوك، خنياگران خاك خراب، رامشگران رادي وراستي، هم بستران درد در مزرعه انديشه و چه بيزار از آغل حيات.

فريادهايشان آبي و آبشاروار، فرزند ابرهاي باردار، نفرين كنندگان به سكوت و سكون ،دعوت كنندگان رودها به قلب كوير ، ستايش گران سرود سبز سخاوت، جستجو گران سيماي راستين انسان نو در جهان كهنه، سواران سرود خوان سر مست ستيغ جويي كه از سم ضربه هاي اسبان تيزروشان آتش وا مي جهد.

وارثان بمب هاي معصومي كه كلمه و كلامند، مي سوزند و مي سازند، بر مي كشند، فرا مي جهند، قلمه

مي زنند، و ويراني و آباداني را توامان همراه دارند.

ارواح ابديت پيوندي كه سرزمين خويش را آبستن مي كنند به فرهنگ و رويين تن به عشق و چه بي اعتنايند به عابر مرگ، و اگر روزي سرخ بيفتند، ديگر روز سبز مي رويند و هميشه سبز مي سرايند، انا العشق گويان دست افشان و پاي كو بانند، دلي هستند كه عاشقانه مي تپند ، چشمي كه عاصيانه مي كاود، سري كه مجنونانه مي شورد و احساسي كه عا رفانه مي يابد و هرگز به خواب عميق فرو نمي روند مگر آنگاه كه جهانيان همه بيدار شوند.

بوي پونه، بوي باران ، بوي گندم دارند اين از مردم جدا ننشسته گان،مردان رهي كه در ميانه گريه مي خندند و به فرموده حضرت حافظ: (زير شمشير غمش رقص كنان بايد رفت).

از ديد گاه شاعر صادق :(به غير عشق بساط جهان گرفتاري ست.)

حجت حسن ناظر- نيشابور